[Français | Po Polsku]
Our bodies are

at once containers of our most intimate physical spaces and surfaces with which we present ourselves to the rest of the world. In these living houses, we juxtapose the human skin’s sumptuous, delicate sensuous qualities with its rough, strong, protective functions. The body is a physically remarkable place that has the capacity to exist in communion with its environment, for the betterment of both itself and its environs. Despite this power, a narrower, more impotent version of the body is glorified by a media and a social culture bent on limiting sensual experience. These institutions commodify bodies and sell their skin back to consumers as “the genuine article.” Consumers buy into these images and lose creative control over more than “mere appearances.”

My work attempts

to unmask this transaction. Whereas advertising culture gives us a fixed notion of the body and compels us to purchase this unitary image, I look at the body as a site of creation, rather than consumption. In a given piece, I will deliberately mix in elements of bodies from various sources; cutting off, distorting, and unconventionally juxtaposing various segments as I work. My sources are both man made and “natural,” my materials are both temporary and long lasting, my authorship is both evident and anonymous. Thus the pieces are portraits of no one and everyone, they repel fixed definitions; their subject is a body in a constant state of presumed disembodiment.

Each series is made whole

when it is viewed as such by the viewer. Pieces that retain their fractured identities when viewed separately, take on a new life when repeated and juxtaposed with other, similar pieces. The self-contained completeness of the subject, established by the framing and pictorial conventions of the western canon, is questioned when the subject is literally and formally “a piece” of something else. Incomplete bodies, deliberately framed as parts of a whole incongruously arranged together, compel the viewer to reevaluate his experience of the physical.

I aim to empower

a living, active experience of the body by creating work that challenges the viewer to respond actively to it. In my work, time and motion are frozen and conflated in a space that evokes the abstract, in materials that resonate with the particular. The limits of the spaces represented in my work are rarely finite, though each microcosm takes up a fixed amount of space in the here and now. The environments roll off the edge of the page and the viewer is invited to imagine what happens beyond the corner of the canvas as he creates his own context and ascribes his own coherence to the work.

The canvas becomes both a map and window;

the sculpture becomes both a model and a site. The viewer sees something, makes and takes something from it, and uses that to his own ends. The generative process in constant and goes both ways; the object itself changes under his gaze; he is also seen by it, taken from, made and used by it. The body is recognized as a question; rather than as an answer.

Présentation

Selon Barbara Kruger, le corps est un champ de bataille entre les forces politiques et culturelles qui essaient de le manipuler de l’extérieure. J’apprécie le corps comme une bifurcation de tensions, où la volonté de se définir à l’Intérieure fait face à la volonté de se présenter vers l’extérieure. Nos corps sont en même temps des espaces intimes, délicats, et sensuels par lesquels nous ressentons notre environnement et des armures qui nous protégent de ce qu’il y a autour. En ce lieu, on négocie notre capacité de s’adapter à la vie commune et notre habitat. Néanmoins, malgré cette force ambivalente et importante dont le corps est porteur, une version étroite et impotente du corps est exaltée par les media et une culture social qui est résolue à limiter l’expérience sensuelle. Ces institutions commodifient les corps et vendent sa peau aux consommateurs comme l’article génuine. Les consommateurs qui les achètent, le font sans la conscience de l’apprivoisement que cela entraine sur leurs propres vies.

Mon travail essaye de démasquer cette transaction qui s’opère dans notre quotidien. Tandis que la culture publicitaire nous donne un concept figé du corps et nous encourage de l’acheter, je vois le corps comme un champ de création plus que celui de consommation. Dans un monde, où l’on se retrouve chaque jour plus éloignée de l’aspect physique de l’existence – avec ses propres cycles, habitudes, et pouvoirs de l’invention – je propose à la fois une méditation et une expérience du corps qui encourage les spectateurs d’agir en réévaluant les bases de leur perception et expérience somatique de la réalité. Mes oeuvres sont des portraits de personne et de tout le monde simultanément – ils repoussent des définitions fixes et leur sujet commun est la façon dont on crée notre existence à travers le corps.

Je crée des situations, où je juxtapose des éléments simples qui font allusions aux parties et actions de corps en flux ; je dépeins le mouvement sans y mettre fin. Les parties du corps sont anonymes, à la fois organiques et synthétiques, provenant de mon regard sur mon corps et sur ceux des autres, physiques et photographiés. Mes installations sont, pour la plupart, temporaires, parfois ils sont réalisés dans des matériaux durs. Le temps et le mouvement sont y gelés et mélangés dans un espace qui évoque l’abstrait en utilisant des matériaux spécifiques et particuliers.

Chaque oeuvre devient entière quand il est confronté au regard de l’audience ; ses frontières ne sont jamais établies en avance. L’oeuvre n’est jamais terminé ; la supposition moderniste de l’image complète en soi-même, établi par les conventions d’encadrement et d’illustration à l’Ouest, devient formellement impossible quand le sujet fait partie d’un autre corps qu’il faut s’imaginer. Je voudrais responsabiliser une expérience vivante du corps par mettant l’audience au défi de donner une réponse active à mon travail.

La peinture devient un plan et une fenêtre ; la sculpture devient un modèle et un site. Le spectateur voit quelque chose, il réagit en prenant quelque chose de l’œuvre, et en l’utilisant à ses besoins. Le processus génératif est constant et se déroule dans les deux sens. L’objet change sous le regarde du observateur et, à cause du dialogue qu’il mène avec celui-ci, ses frontières dépassent l’objet même et comprennent les relations dans lesquelles il est entré. Chaque corps (de l’œuvre de l’art et celui du spectateur) est alors reconnu comme une question ouverte au lieu d’être une réponse déjà présupposé et donc crispée, dans soi-même.

Manifest Artystyczny

Nasze ciała są pojemnikiem na nasze najbardziej intymne fizyczne przestrzenie i powierzchniami i powierzchniami, którymi się prezentujemy reszcie świata. W tych żywych domach, zestawiamy właściwości zmysłowo-odczuwalne naszej skóry z jej mocnymi szorstkimi funkcjami ochronnymi. Ciało jest miejscem godnym zauważenia ze względu na swoją zdolność do istnienia w powiązaniu ze swoim środowiskiem, w celu polepszania zarówno siebie, jak i otoczenia. Mimo tej mocy, węższa, osłabiona wersja ciała jest gloryfikowana przez media i kulturę społeczną, skłonne do ograniczania możliwości poznania zmysłowego. Te instytucje przekształcają ciało w produkt i wysprzedają jego „skórę” konsumentom jako „artykuł najwyższej jakości”. Konsumenci kupują tę postać i tracą tym samym twórczą kontrolę nad wszystkim, nie tylko „zwyczajnym wyglądem”.

Moje prace próbują ydemaskować te transakcje. Podczas gdy kultura „reklamowa” daje nam ustalone wyobrażenie ciała i zmusza nas do zakupu tego jednolitego przedstawienia, ja patrzę na ciało jako na miejsce kreacji, bardziej niźli konsumpcji. W danej pracy rozmyślnie mieszam elementy ciała z różnych źródeł, obcinając, zniekształcając i w sposób niekonwencjonalny zestawiając różne części. Moje źródła to zarówno twory człowieka, jak i „naturalne”, moje materiały są zarówno „tymczasowe”, jak i trwałe, moje autorstwo jest zarówno ewidentne, jak i anonimowe. W ten sposób prace są portretami nikogo i wszystkich, odrzucając ustalone definicje; ich przedmiotem jest ciało w ciągłym stanie ucieleśniania.

Każdy cykl staje się całością gdy jest oglądany całościowo przez odbiorcę. Części, które zachowuję swoje przełamane tożsamości kiedy są widziane osobno, rozpoczynają nowe życie, kiedy są powtarzane i zestawiane z innymi, podobnymi częściami. Tożsamość własna przedmiotu, ustanowiona przez strukturalne i obrazowe konwencje kanonów zachodnich zostaje poddana w wątpliwość, kiedy obiekt jest formalnie i dosłownie „częścią”czegoś innego. Niepełne ciała, rozmyślnie budowane jako części całości, zestawione razem w sposób „nie wprost”, wzywają widza do przewartościowania jego fizycznego doświadczenia.

Chcę zachęcić do żywego, aktywnego doświadczenia ciała poprzez tworzenie prac, które skłaniają widza do aktywnej odpowiedzi na nie. W moich pracach czas i ruch są zamrożone i połączone w przestrzeni, która kojarzy się z abstrakcją, w materiałach, które smakują konkretnością. Granice przestrzeni w moich pracach rzadko są skończone, mimo, że każdy mikrokosmos zajmuje określoną przestrzeń tu i teraz. Otoczenie wypływa poza brzeg kartki i widz zaproszony jest do wyobrażenia sobie co dzieje się poza brzegiem płótna i stworzenia nowego znaczenia pracy – dla siebie.

Płótno staje się i mapą i oknem rzeźba staje się i modelem i miejscem. Widz coś widzi, czyni, jakoś to odbiera i używa tego do swoich własnych celów. Proces powstawania jest ciągły i zachodzi w obie strony; obiekt sam w sobie zmienia się pod jego (widza) spojrzeniem, on także jest widziany przez obiekt, odbierany, tworzony i używany przez niego. Ciało bardziej jest rozpoznawane jako pytanie, niż jako odpowiedź.

(c) 2006